Columns

Houvast

“Het is van belang om het theologisch moment van de goddelijke trouw vast te houden. Het is een stimulans om de ogen open te houden voor nieuwe en opkomende manifestaties van de kerk als lichaam van Christus en gevoelens van defaitisme en berusting niet het laatste woord te laten hebben.”

Dat staat te lezen in het boek over de dogmatiek (Van der Brink en Van der Kooi). 

Ik noem dit, omdat dr. Wilbert van Iperen, classispredikant Classis Veluwe in zijn nieuwsbrief een artikel schrijft op de website https://www.pknclassisveluwe.nl/:  “Ontspanning en zegen gewenst!’ En hij wijst op dat boek van de twee theologen van de Vrije Universiteit te Amsterdam.

Dus we krijgen het advies om vast te houden aan de trouw van God in een wisselend tijdperk, waarin veranderingen elkaar in een flink tempo opvolgen. Van de week bezoek ik een oudere broeder die veel veranderingen in zijn leven moet verwerken. Hij komt in aanmerking voor een nieuwe vorm van verzorging, die de zorg van vertrouwde zorgverleners moet vervangen. Die nieuwe dokter is nog onbekend. Ik moet denken aan de aloude zangregels: “ieder woelt hier om verandering” en “maar Hijzelf verandert niet”.

Onze classispredikant schrijft:  “Het instituut kerk heeft niet zoveel meer in te brengen in onze samenleving, het is één van de vele spelers geworden op het brede maatschappelijke middenveld. Tegelijk is er het verlangen om als kerk

maatschappelijk relevant te zijn en – in overleg met en aanvullend op de overheid – te participeren in onze samenleving.”

In zijn ronde langs de gemeenten in classis Veluwe hoort hij bijna overal: trouwe gemeenteleden komen niet meer of minder vaak naar de kerk, het aantal bezoekers in de avonddiensten neemt af, jongeren gaan liever sporten dan naar de catechisatie enz.

Hij schrijft: “Er is soms ook wat verwarring, want we denken soms heel verschillend over thema’s. De vertrouwde woorden en vormen zijn voor de één een vaste basis, de ander zoekt naar andere taal en nieuwe uitingen. “

Hij stelt de vraag: “Wat doe je als gemeente in deze situatie?” 

Je kunt jezelf terugtrekken. Maar dat past niet als je geraakt bent door de woorden van de Levende Heer die ons zegent en uitzendt om zijn boodschap van vrede en verzoening, vergeving en gerechtigheid door te geven. 

Hij schrijft: “Een andere mogelijkheid is: we zetten de schouders eronder en we zorgen ervoor dat de kerk weer gaat groeien, dat mensen tot geloof komen en actief gaan meedoen met onze groeigroepen of diaconale activiteiten. Het is de kerk van de ‘bouwvakkers’, de aanpakkers. Enthousiaste mensen die veel in hun mars hebben, maar ook oververmoeid kunnen raken of teleurgesteld kunnen worden over de ‘ja maars’ en ‘dat hebben we al zo vaak geprobeerd’ van de critici. Bij V.d. Brink en V.d. Kooi las ik: “Binnen de moderne, West-Europese cultuur staan christelijk geloof en de institutionele kerk in toenemende mate onder druk. De vraag naar haar sociale verschijningsvorm is een centrale en dringende vraag geworden. Juist dan, bij deze meer empirische benadering van het fenomeen kerk, is het van belang om het theologisch moment van de goddelijke trouw vast te houden. Het is een stimulans om de ogen open te houden voor nieuwe en opkomende manifestaties van de kerk als lichaam van Christus en gevoelens van defaitisme en berusting niet het laatste woord te laten hebben.” Tot zover de brief van onze classispredikant. 

We mogen ons verheugen over 5 dopelingen komende zondagmorgen.

Jonge mensen willen hun kind bij de Here God brengen.

“Verhinder ze niet!”, zegt Jezus.

Die oproep beklemt mij wat. 

Want de kerkgang en de verkondiging staan onder druk. En als de kerkgang en de verkondiging niet meer hun werk kunnen doen, betekent dit, dat kinderen verhinderd worden om hun vertrouwen in God te beleven.

En om houvast in onzekere tijden te ervaren, is vasthouden aan de trouw van God een belangrijk punt.  Over de trouw van God staat veel in de Bijbel.

Ontrouw worden kan Hij niet, dat vind ik zo’n sterke zin. Letterlijk staat er: “Als wij Hem ontrouw zijn, blijft Hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan Hij niet.”( 2 Timoteüs 2:13).

Dat houvast van Gods trouw is een geschenk, dat in de tijd van Advent de sfeer krijgt van verwachting. Omdat God wat beloofd heeft, gaat het gebeuren. Omdat God een Messias beloofd heeft, wordt het Kerstkind geboren in Bethlehem. We zien er naar uit.

En dat is mooi.

Ds. Wim Scheltens

Similar Posts