Opnieuw een vrouwelijke preses

Saskia van Meggelen (50), predikant in de Johanneskerk in Breda is de nieuwe preses van de Protestantse Kerk in Nederland. Ze vindt zichzelf een charismatische inslag hebben en plaatst zich tussen de orthodoxe en de vrijzinnige kant. Ze is God dankbaar dat ze lid mag zijn van zijn kerk: kerk komt van kuriakè, dat wat van God is. Zo spreekt ze bij de aanvaarding van deze roeping.

Afgelopen vrijdag is ze na langdurig beraad gekozen, zo lees ik in het dagblad Trouw. Kan ook wijzen op zorgvuldigheid, denk ik zo.

In haar eerste toespraak als preses vertelt ze van haar bezoek aan Iona, een pelgrimsplek. Bij aankomst op het eiland krijg je op het keienstrand twee stenen.
Een steen, die symbool staat voor wat je weg wilt doen uit je leven.
Die steen gooi je weer terug in de zee.
En een steen die symbool staat voor wat je van het eiland mee wilt nemen. Die steen draag je bij je en legt je zo neer, dat de steen je er steeds weer aan herinnert van je van de pelgrimsplaats mee hebt willen nemen – waar God het heilige heeft laten geschieden.


Op Iona is de kerstening van Schotland en van het noorden van Engeland begonnen. Iona is een klein eiland met 126 permanente inwoners; zes kilometer lang en twee kilometer breed. Op Iona is in 563 de Ierse monnik Columba geland om er een abdij te stichten en om zich vandaar te wagen aan de missionering van de heidense Kelten en Picten van het Schotse vasteland.

Wat doe je weg en wat neem je mee.
Daar zit wel wat in. Als je dit tot je door laat dringen, kan het een schok betekenen voor jezelf. Dat je echt iets weg moet doen om je hart te vrijwaren van wrok en negativiteit. Die steen mag de zee in, zoals God aangeeft, dat Hij zonde werpt in de diepten van de zee (Micha 7:19).
Dat je echt iets mee kunt nemen (uit de kerk, de Bijbel, uit het leven en lijn van Christus) om je hart te verwarmen en je geest te verkwikken.

Een van de oudste Keltische kruizen in Europa staat op Iona

Ds. van Meggelen laat weten: “Ik houd van de kerk, al mijn leven lang, en op wat voor plaats God mij ook roept, daar wil ik zijn kerk dienen. Voor mij is dat nu deze plek.”

Dat wens ik veel mensen toe, dat ze houden van de kerk, omdat God jou een plek gunt in die kerk; en dat je met jouw gaven dienstbaar wilt zijn in die kerk. Dat behoort tot de basale dingen die een kerk bij haar roeping houdt. Zaaien en planten mogen wij doen, terwijl God de oogst binnenhaalt en vrucht laat dragen. En zo komen wij bij woensdag aanstaande: biddag voor gewas en arbeid.

Ds. Wim Scheltens

Similar Posts